“Mən atamı xatırlamıram…” XƏZAN jurnalında

Unutqanlıq insanı ən ağır dərddən belə qurtara bilər. Deyərdim ki, xoşbəxtliyə gedən yol məhz unutqanlıqdan keçir. Bəzən yaddaşına elə bir silinməz ləkə düşür ki, rahat ola bilmirsən. O səni içəridən sıxır və sən suyun dərinliyində boğulursan. Bu zaman elə bir möcüzə baş verməlidir ki, hər şeyi unudub həyatını təzədən başlayasan. “Mən atamı xatırlamıram…” hekayəsi Aslanın … Read more

27 yaşımda öləcəm…

blank

(hekayə) Xəstəxanaya çataçatda şəhərə qaranlıq çökdü, günün gündüzündə günəş qeybə çəkildi, ətrafda səs kəsildi. Dünyanın sonu gəldiyini düşündülər. Nə baş verdiyini anlamırdılar, bir anlıq nitqləri tutuldu. Emin canındakı xofu qovub bərkdən qışqırdı: -Hə, təbrik edirəm, Allahın qəzəbinə gəldin! Cəhənnəmə getmək istəyirsən mənsiz get! Həyatından bezmisən, mənim nə günahım var… Coşqun mızıldandı, lakin heç nə demədi. … Read more

Coşqunla Eminin söhbəti

blank

(hekayədən bir parça) Xoşbəxtlikdən, xəstəxana yaxında idi. Yol boyu Emin ona həyatın astar üzünü başa salırdı. -Sən bilirsənmi, insanın özünü öldürməsi Allah qarşısında işlətdiyi ən böyük günahıdır? Coşqunun canından üşütmə keçdi. -Sən bu hərəkəti eliyəndə heç ata-ananı düşündün? – Emin davam etdi. – Məlumun olsun ki, səndən fərqli, Cimi Hendriks özünü öldürməyib. Sən yaxşı ifaçısan, … Read more

Ərafın dərin qatlarında

blank

O, adları çəkdikcə sıradakılar “mən” deyib bir addım qabağa çıxır, sonra da işıq gələn tərəfə qaçırdılar. Cəhənnəmə düşmək istəmirdim. Bu sözü eşitmək qorxusu ayaqlarımı əsdirirdi. “Hüseynli Həsən” deyəndə dilim ağzımda dolaşdı. Çaşqınlıq içində dedim ki, mən Həsənəm, amma Hüseynli deyiləm. Mən Həsənli Həsənəm. O, bir qədər mənə baxdı, sonra nəzərlərini siyahıda gəzdirdi və dedi ki, “hə… düzdü… Sən qayıt geriyə, amma çalış ki, vaxtında çatasan!”